O mnie

Jak żyć w świecie bez Boga?

Gdy szukam genezy, jak to się stało, że zostałem celebrantem – wracam myślami do 2011 roku. Wtedy zacząłem pracę w liceum jako nauczyciel etyki. Nie było żadnych szkoleń ani wsparcia metodycznego – musiałem sam budować warsztat i styl. Zadałem sobie pytania: czym jest etyka? Jak jej uczyć? I czy etyk to „ksiądz bez Boga”? Etykę często zestawiano w opozycji do religii.

Od zawsze fascynowały mnie antropologia religii, rytuały i symbole, szczególnie te zakorzenione w polskiej kulturze. Widząc hipokryzję niektórych osób głośno deklarujących swoją wiarę, a żyjących wbrew głoszonym wartościom, coraz mocniej utwierdzałem się w przekonaniu, że żadna religia nie jest gwarancją moralności. Wielu ludzi praktykuje rytuały „na pokaz” – modlitwy, symbole, deklaracje… A przykazanie miłości bywa zamienione na przykazanie nienawiści.

To prowadziło mnie do kolejnych, coraz bardziej fundamentalnych pytań: jak żyć etycznie w świecie bez Boga? (Trochę jak dr Rieux z „Dżumy” Alberta Camusa). W tym czasie kolega powiedział mi, że istnieją świeckie pogrzeby – bez księdza. Pomyślałem wtedy: „Tak chciałbym zostać pożegnany”.

Kilka lat później zobaczyłem ogłoszenie Polskiego Stowarzyszenia Racjonalistów o szkoleniu dla celebrantów ślubnych. Zastanawiałem się długo, czy się zapisać. Wybrałem śluby, bo obawiałem się, że pożegnania będą dla mnie zbyt emocjonalne. Ale gdy napisałem mowę pożegnalną dla mojego ucznia, zrozumiałem, że i ta droga jest mi bliska. Poszedłem więc również na szkolenie dla Mistrzów Ceremonii Pożegnania. Zaliczyłem kurs, egzamin i otrzymałem certyfikat Mistrza Ceremonii.

Od tamtej pory miałem zaszczyt prowadzić wiele ceremonii humanistycznych – przede wszystkim śluby. Dziś wiem jedno: jestem zafascynowany celebracjami świeckimi. Każde spotkanie z Parami to piękne historie, marzenia i emocje. Ogromnie pomaga mi w tym filozofia i umiejętność słuchania. A kulminacja przychodzi w chwili mowy ślubnej lub laudacji – wtedy widzę, że to, co robię, ma głęboki sens.